Welkom, lieve kleine Noah

Op 14 februari 2026 was het zover, ons zoontje Noah werd geboren. Twee weken en twee dagen te vroeg. Hij wou precies heel graag een Valentijnskindje zijn en daar zijn wij heel blij mee, want hij is ons allermooiste Valentijnscadeau :-)

Mijn bevallingsverhaal

Hoewel we niet verwacht hadden dat Noah zo vroeg al geboren zou worden (hij was uitgerekend voor 2 maart), hing er toch alwel een tijdje iets in de lucht. Want in de laatste weken voor de bevalling had ik vrij vaak last van harde buiken en voelde ik regelmatig pijnsteken in mijn onderbuik en lies. Toen ik op vrijdag 13 februari op controle was bij de gynaecoloog, zei ze nog dat een fysiek onderzoek niet nodig was omdat die signalen aangaven dat de geboorte er stilaan zat aan te komen en ze het niet per ongeluk in gang wou zetten met een onderzoek. Dat de bevalling al voor de volgende dag zou zijn, had echter geen van ons beide verwacht. Dus 's avonds ging ik nog gezellig eten bij vriendinnen en minimaliseerde ik de harde buiken die ik voelde. Mijn vriendinnen lachten nog 'Allez, wie weet wordt hij geboren op vrijdag de 13e of misschien wordt het wel een Valentijnskind!', waarop ik lachend antwoordde dat de baby van mij nog wel minstens een weekje in mijn buik mocht blijven zitten, zodat ik een beetje kon rusten/recupereren. Want Julie had al sinds een week de windpokken en ik was nog niet zo lang genezen van een felle griep.

Na die leuke avond lag ik om 1u 's nachts in mijn bed en enkele uren later was het plots inderdaad zover. Om 6u45 braken mijn vliezen. Gelukkig had ik mijn ziekenhuiskoffer en die voor Noah al grotendeels klaar, maar die van Thomas en Julie waren nog niet gemaakt. Dus begon Thomas snel aan zijn valies en ik belde meteen mijn ouders die aan zee waren (die zich meteen klaarmaakten om terug huiswaarts te keren). Nog een anderhalf uur thuisblijven ging voor ons echter niet lukken, want mijn weeën kwamen al snel op gang. Gelukkig kon mijn broer Lorenz naar ons toe komen, want we hadden natuurlijk opvang nodig voor Julie. Toen hij rond 8u30 bij ons toekwam, had ik al ongeveer om de 3 minuten een wee.

Thomas en ik namen afscheid van Julie en vertrokken met de auto richting ziekenhuis Gasthuisberg in Leuven. De weeën waren intussen al heel intens en frequent, waardoor ik ze niet meer rustig kon opvangen. Soms had ik maar 30 seconden recuperatietijd tussen 2-3 opeenvolgende weeën, waardoor ik al heel erg begon te vrezen dat ik geen epidurale verdoving meer zou kunnen krijgen. Met mijn bevalling van Julie werkte de epidurale verdoving niet naar behoren en daar heb ik toch wel een klein trauma aan overgehouden. Voor deze bevalling wou ik dus absoluut dat de spuit voor de epidurale verdoving wél juist zou kunnen worden gezet.

De vroedvrouw in het ziekenhuis checkte mijn ontsluiting en die bedroeg 6 cm, dus werd de anesthesist meteen opgeroepen voor de epidurale verdoving. Het leek wel een eeuwigheid te duren alvorens de anesthesist er eindelijk was en ook deze keer liep het inspuiten van de epidurale verdoving helaas niet vlekkeloos. Dat proces duurt zo'n 10-15 minuten en je moet in die tijd volledig recht kunnen blijven stilzitten, maar ik had al voortdurend weeën en ontzettend veel pijn dus dat stilzitten was een erg grote uitdaging. De eerste poging van de injectie lukte niet zoals het moest, dus deed de anesthesist nog een poging. Ditmaal wel met succes en halleluja, ik voelde de pijn eindelijk lichtjes afnemen tot wanneer de pijn volledig weg was. Ik kon eindelijk even bekomen.

Een uur of twee later begon ik veel druk te voelen in mijn lage onderbuik en voelde ik met momenten hevige persdrang. Alles werd klaargemaakt voor de bevalling en na een moeizaam pijnlijk persproces van zo'n 25 minuten (waarin ik net zoals vorige keer erg misselijk was en moest overgeven) kwam onze Noah om 14u04 ter wereld, met zijn 51cm en 3185 gram. Ik was meteen helemaal verliefd op ons baby'tje.

De kraamdagen

Toen ik bevallen was van Julie verbleven we vier dagen in het ziekenhuis, maar deze keer was het een blitzbezoek. Ik beviel op zaterdag en op maandag konden we alweer naar huis, maar op zich was dat ook voldoende. Doordat mijn bevalling pas op gang was gekomen nadat Thomas en ik een hele nacht hadden kunnen slapen en de bevalling maar zo'n zeven uur had geduurd, voelden we ons vrij goed uitgerust. Een baby verzorgen is ook niet nieuw meer voor ons en aangezien Noah al een gezond gewicht had bij de geboorte, was er een minder strikte opvolging nodig. Ook het geven van borstvoeding lukte deze keer meteen goed - dus op vele vlakken liep het met Noah een pak vlotter dan met Julie toen. Noah sliep ook veel, dus tijdens zijn dutjes voelden Thomas en ik ons een beetje met vakantie - geen rondlopende peuter, niet hoeven koken, een beetje tv kijken of rusten in bed. Het was best leuk :-)

We genoten ook van het kraambezoek dat in het ziekenhuis langskwam: onze ouders, mijn oudere broer en zijn gezinnetje. En uiteraard was er ook de eerste ontmoeting tussen Julie en Noah, een moment waar ik al lang naar had uitgekeken. Het liep wel niet helemaal zoals ik het mij had ingebeeld. Doordat Julie de windpokken had, moesten we voorzichtig zijn. Ze mocht haar broertje niet aanraken of vastnemen, ze mocht er enkel naar kijken. Maar dat leek ze niet erg te vinden, want ze had weinig oog voor haar broertje. Die vreemde locatie en plots een baby erbij - de hele situatie leek wat overdonderend te zijn voor haar. Ze kwam erg overprikkeld over en wist met zichzelf geen blijf: rondlopen, op alles klimmen, geen twee seconden stilzitten. Ze was een kleine wervelwind en ik had met haar te doen.

Ik voelde meteen een klik in mijn hoofd: oké, van zodra we terug thuis zijn, moeten we ervoor zorgen dat Julie haar vertrouwde ritme kan terugvinden en behouden. 's Avonds op tijd in bed, overdag naar de crèche, een goed dutje op de middag, voldoende aandacht van en speeltijd met mama en papa. We beslisten om de babybezoekjes daar ook op aan te passen: geen bezoekjes tijdens de week zodat onze avondroutine gewoon kon blijven doorgaan en de bezoekjes in het weekend planden we tussen 15-18u in zodat Julie voordien nog goed kon dutten. En dat bleek heel goed te werken - zo konden zowel Julie als wijzelf volop genieten van de bezoekjes.

Wil je graag mijn peter zijn?

Door de verwarmingsketel die begin januari kapot was gegaan en dus ons verblijf bij mijn ouders, mijn griep en de windpokken van Julie, waren Thomas en ik er nog niet toe gekomen om de peters van Noah te vragen of ze graag peter wilden worden. Ik had gelukkig wel al alles gekocht voor het cadeautje, dus nadat mijn vliezen gebroken waren en Lorenz onderweg was naar ons thuis, knutselde ik snel de peter-cadeautjes in elkaar. Tussendoor af en toe een wee opvangen en dan weer verderdoen. Zo konden we van zodra Lorenz was toegekomen aan hem vragen of hij peter wou worden en konden we het cadeautje voor de papa van Thomas meenemen naar het ziekenhuis. We waren er nogal laat mee, maar we wilden het toch graag 'tegoei' doen :-) ze zeiden allebei ja!