Grote en kleine mijlpalen
Mijn laatste blog ging over de geboorte van Noah... en ondertussen is hij al een half jaar oud! Hoog tijd dus voor een nieuwe update over ons gezinsleventje.
Noah is al sinds het begin een lieve, rustige, schattige baby. Hij huilt zelden, en als hij huilt wil hij communiceren dat hij honger heeft of wil gaan slapen. Als pasgeboren baby kon hij niet erg efficiënt drinken, waardoor hij heel vaak gevoed wou worden - dat was heel vermoeiend. En, zonder dat Thomas en ik dat goed doorhadden, had hij een voorkeurshouding naar rechts waardoor zijn hoofdje niet meer mooi rond was. Maar enkele bezoekjes aan de osteopaat deden wonderen. Zijn voorkeurshouding verdween stilletjesaan, waardoor zijn schedel weer mooi rond kon groeien. En het probleem van het niet-efficiënt drinken (doordat hij onvoldoende kracht kon zetten op zijn kaakjes) loste zich vanzelf op toen ik na twee maanden overschakelde van borstvoeding naar flesjesvoeding. Daardoor had Noah minder snel honger, wat betekende dat ik iets langer kon slapen tussen twee voedingen door. Én Thomas kon vanaf dat moment helpen bij de nachtvoedingen, dat kwam (mij) ook goed uit :-)
Tijdens mijn 4-maanden-zwangerschapsverlof genoot ik ervan om veel tijd te kunnen spenderen met Noah. Samen knuffelen, in mijn armen in slaap vallen - een zalig gevoel. Maar tegelijk voelde ik het (nu ik mij weer beter voelde) ook wel snel kriebelen om terug aan de slag te kunnen met Talentcorner. Ik startte tijdens mijn zwangerschapsverlof een opleiding Stress- en Burn-out Coaching, zodat ik er na die vier maanden meteen weer kon invliegen. Het was wel met een heel dubbel gevoel dat ik naar mijn opleidingsdagen vertrok. Mijn klein baby'tje moeten 'achterlaten', dat vond ik best moeilijk. Maar de opleiding deed me erg veel deugd: interessante materie, toffe mensen in de les, terug een beetje me-time. Ik ben uiteindelijk heel blij dat ik er toch voor gegaan ben. En na elke opleidingsdag was het weerzien met de kindjes eens zo fijn.
Begin juni mocht Noah voor het eerst naar de crèche. Eerst vier halve dagen per week en sinds juli voltijds. En dat verloopt al sinds het begin heel goed. We krijgen dagelijks te horen wat een gemakkelijke, lieve, sociale baby Noah is. Hij lacht erg veel, voelt zich altijd op zijn gemak, slaapt goed. Hij glimlacht wanneer we hem afzetten en hij glimlacht wanneer we hem komen ophalen. Wat een droom. Het drinken ging niet altijd even vlot, maar hij groeit goed en hij blijft steeds ongeveer op zijn curve. En sinds een kleine maand eet hij papjes. Eerst voornamelijk oefenhapjes, maar ondertussen eet hij met veel enthousiasme zijn dagelijkse pureetjes. Vooral de fruitpap is een groot succes.
Wat Julie betreft, wel, zij heeft het afgelopen half jaar zéér veel 'gepeuterpuberd'. Maar sinds anderhalve maand is de stilte na de storm teruggekeerd. Ze speelt zelfstandig, gebruikt haar fantasie om allerlei speelscenario's te bedenken, kleurt met haar waterstiftjes en draagt zorg voor haar broertje. Ze gehoorzaamt en antwoordt regelmatig met 'dankjewel mama', 'alsjeblieeft' of 'sorry papa'. Om helemaal van weg te smelten. En wat geniet ik ervan om naar haar te kijken terwijl ze speelt. Ik moet er regelmatig om lachen, want ze imiteert spelenderwijs alles wat we tegen haar zeggen of doen. Zo houdt ze er bijvoorbeeld niet van wanneer ik haar haren was in het badje, omdat ze niet graag water in haar gezicht krijgt. 'Oogjes toe' zeg ik dan, alvorens ik met een kommetje water de shampoo uit haar haren spoel. Vijf minuten later speelt ze dat na met haar badspeelgoed: 'OOGJES TOE!!', SPLASH een hele kom water over haar speelgoed. Of zo gaf ze haar pop borstvoeding door haar eigen t-shirt omhoog te trekken en moet haar pop regelmatig naast Noah ook 'tummy time' doen. Geweldig vind ik het.
Tijdens de zomervakantie sloot de crèche, zoals elk jaar, gedurende drie weken haar deuren. We hadden geen grote reis gepland, want de hitte opzoeken met een baby en peuter klonk als slechte muziek in onze oren. Als alternatief planden we een weekje uitstapjes dicht bij huis en vervolgens twee weken aan zee. Een goede keuze, zo bleek. Want onze zomer was allesbehalve Belgisch: de hele zomer lang hadden we mooi, warm weer. De hitte hebben we niet kunnen vermijden, maar aan de Belgische kust was het altijd enkele - of vele - graden koeler dan in het binnenland. Perfect!
En ondertussen is het september, 1 september meer bepaald. Een grote mijlpaal voor Julie, want zij mocht vandaag voor het eerst naar school. Vorige week konden we tijdens de openklasdag haar klasje al eens bezoeken en konden we kennismaken met haar juf (Celien). We ontmoetten ook enkele klasgenootjes en ouders en tot onze geruststelling herkenden we verschillende kindjes en ouders van in de crèche. Oef! Want Julie en nieuwe groepen, dat gaat niet zo goed samen. We wisten al dat ze met Oliver in de klas zou zitten en dat ook haar goede vriend William in dezelfde kleuterschool zou zitten, maar dat we zo veel kindjes zouden herkennen hadden we niet verwacht.
We werden hoopvol dat de overgang naar school daardoor wat vlotter zou verlopen. En toen we vanochtend naar school vertrokken, leek alles ook goed te gaan. We kwamen Oliver en William al snel tegen en hand in hand wandelden Julie en Oliver de schoolpoort binnen. Alles was koek en ei zolang de ouders er nog bij mochten zijn, maar van zodra wij de speelplaats moesten verlaten begonnen de drie vriendjes alledrie hard te huilen. Aiaiai. Het begin van een moeilijke dag voor Julie, want de juf vertelde me toen ik Julie kwam ophalen dat ze erg veel gehuild had. We duimen dat ze er snel aan went en met evenveel plezier naar de kleuterschool zal gaan als dat ze naar de crèche ging. Want wat heeft ze het daar leuk gehad. De begeleidsters vertelden ons de afgelopen weken bijna dagelijks dat ze Julie heel erg zouden missen en vooral Sandra liet ons weten dat Julie haar lievelingetje was.
En zo gaat ons leven verder - ik voel me gezegend met mijn mooi gezinnetje. Nog enkele sfeerbeelden om de blog af te sluiten. Benieuwd wat het najaar ons zal brengen!
.jpg)
Opmerkingen