Back to reality: terug aan het werk!

Maandag was het zo ver, ik ging terug aan het werk. Ik heb me de afgelopen maanden vaak afgevraagd hoe ik de heropstart zou ervaren. Zou ik er mij ongelukkig bij voelen of zou ik er net gelukkig van worden? Ik had geen idee. De afgelopen maanden leefde ik in een heel andere wereld met een totaal ander levensritme en dat beviel me eigenlijk heel goed. Ik wist dus niet goed wat te verwachten van ‘de grote heropstart’.

Julie was deze week nog steeds ziek, waardoor ik maandagochtend met een klein hartje richting kantoor vertrok. Van zodra ik toekwam in het nieuwe kantoorgebouw (de verhuis vond plaats tijdens mijn afwezigheid) en mijn collega’s zag, voelde ik me echter helemaal in mijn nopjes. Ik werd met open armen ontvangen en genoot ervan om met iedereen een babbeltje te doen. Iedereen vroeg hoe het met Julie ging en hoe het voelt om terug aan het werk te zijn. Ik mocht in de namiddag ook al meteen thuiswerken zodat Julie thuis kon uitzieken. Dat er met ons werd meegeleefd vond ik hartverwarmend. Na een grondige overdracht van de collega die mij de afgelopen maanden verving, kon ik aan de slag. Het viel mij meteen op hoe goed ik mij kon concentreren, kon focussen, een helder hoofd had. Dat gevoel heb ik tijdens mijn hele zwangerschap vaak moeten missen omwille van de zwangerschaps-klachten die ik negen maanden lang ervoer. Maar nu voel ik me on fire. Ik zit vol energie, werklust en zin om erin te vliegen.

De heropstart van mijn werk betekent ook een betere organisatie thuis. Wie brengt Julie naar de crèche? Wie gaat haar ophalen? Hoe willen we dat haar avondroutine eruitziet? Wie voedt er haar in de ochtend? Wie in de avond? Enzovoort enzovoort. Thomas en ik hadden tijdens het weekend al besproken hoe we ons zouden organiseren. Hij zou haar 's ochtends afzetten in de crèche zodat ik de dag op een wat trager tempo kan opstarten of nog wat kon bijslapen en ik zou haar ’s avonds gaan halen zodat Thomas goed kon doorwerken. Die tragere ochtenden zijn voor mij nog een must, want Julie slaapt nog niet door. Twee nachtvoedingen zijn hier nog steeds de standaard en door de borstvoeding rust de nachtshift op mijn schouders. Sinds dit weekend lijkt ze echter een voorkeur te krijgen voor het flesje, dus ik vermoed dat ze de borstvoeding niet lang meer zal aanvaarden. Hoewel ik dat spijtig vind, betekent het wel dat de nachtshiften opnieuw verdeeld zullen kunnen worden. Dat vind ik dan weer wel goed nieuws (Thomas waarschijnlijk iets minder :-)).

De heropstart betekende voor mij ook al meteen een nieuw voornemen: ik wens mijn werkdagen op tijd af te ronden, zodat ik Julie op een schappelijk uur kan gaan ophalen in de crèche. De kinderopvang is open tot 18u30, maar deze week werd me al meteen duidelijk dat de meeste kindjes al veel eerder worden opgehaald. Als ik om 17u45 aan de kinderopvang sta, zijn er nog amper kindjes over. Hoe doen die ouders dat toch allemaal? Als ik er om 17u45 wil staan, moet ik zelfs op een thuiswerkdag al om 17u30 stoppen met werken… Dat vind ik best vroeg. Dat gaat nog een challenge worden voor mij op werkvlak. Op termijn zal ik ofwel een uurtje vroeger moeten opstaan ofwel ’s avonds nog een uurtje doorwerken om mijn werk echt goed te kunnen doen. ’s Nachts doorslapen lijkt mij daarvoor wel een voorwaarde, want dat uurtje eerder in de ochtend of uurtje doorwerken in de avond lijkt me pas haalbaar als ik voldoende uitgerust ben. Op dat vlak zou het dus wel goed zijn om de nachtshiften opnieuw te kunnen verdelen.

Verder was Thomas deze week vier dagen op shortski en ben ik met Julie bij mijn ouders gaan logeren zodat ik een beetje ondersteuning had. Uiteindelijk werd het voor mij en Julie een heus familieweekend: vrijdagavond en zaterdagochtend kwamen mijn oudere broer, schoonzus en hun twee dochtertjes eten. Op zondagmiddag kwamen mijn jongere broer en schoonzus alsook de neef van mijn vader lunchen. Ik heb heel erg genoten van die quality time met mijn familie en nu kijk ik er heel erg naar uit dat Thomas terug thuiskomt :-):-) Al bij al was het dus een heel fijne week en nu ken ik het antwoord op mijn vraag: terug gaan werken maakte mij inderdaad gelukkig!